Hoe bevalt het?

Hoe bevalt het?

                                         

Cursist J. – Oktober 2017

Afgelopen vrijdag ben ik (bij precies 38 weken) bevallen van een dochter
Ze weegt 2800 gram, een klein fijn meisje. Na een vlotte thuisbevalling genieten we nu volop van onze dochters. Natuurlijk ook hierbij mijn bevallingsverhaal.
Volgens mijn vriendin, die verloskundige is en mijn bevalling heeft gedaan, en de verloskundige van Livive was het een bevalling die ze graag hadden opgenomen voor lesmateriaal. Echt, dat is ook een compliment aan jou want de lessen hebben mij weer enorm geholpen op een hele goede manier door de bevalling te gaan. Dank dus wederom voor de fijne lessen!

Donderdag op vrijdag nacht word ik om 04:00 uur wakker van wat kramp. Misschien lig ik niet lekker of verbeeld ik het me maar. Ik probeer op mijn andere zijde, mijn rug, wat ontspan technieken toe te passen maar ik val niet terug in slaap. Het rommelt. Ik geef aan dat ik last heb van krampen die wat op weeën lijken. Het zal wel weer wegtrekken zeg ik.

Ik merk dat ik tijdens een kramp toch al wel op mijn ademhaling begin te letten, uitademen als ik wat voel opkomen. Een goede vriendin van mij is verloskundige en in overleg met Livive zal zij in principe mijn bevalling doen. M. woont in Den Haag en ik app haar om 07:15 uur dat ik last heb van wat ik denk dat voorweeën zijn. Ik ben totaal nog niet bezig met het feit dat dit de start zou kunnen zijn. M. is aan het werk en vraagt me haar op de hoogte te houden. Ze kent me beter dan ikzelf lijkt want ze denkt J. die appt niet zomaar, ik ga mijn dienst alvast overdragen aan een collega. Om 08:25 appt ze me dat ze haar dienst heeft overgedragen. Ik app haar dat ik een uurtje de weeën ga timen en dat ik toch wel vind dat ze elkaar in een behoorlijk tempo opvolgen. De weeën komen zo ongeveer iedere 6 minuten en duren ongeveer een minuut. Ik ga naar beneden, zet de tv aan en ga op de bal zitten. Nee niet de juiste houding. Toch maar weer naar boven en ik ga op handen en knieën zitten. De lage bekken ademhaling maakt dat ik de weeën goed onder controle heb. Om 09:15 uur belt M. hoe het gaat en geeft aan dat ze al onderweg is naar Goirle. Ik moet toegeven dat ik blij ben dat ze in de auto is gestapt. Als ik aan de telefoon een wee krijg en deze beantwoord met een duidelijke uitademing weet ze genoeg, ze komt zo snel mogelijk naar me toe. Als ik ophang weet ik eigenlijk wel dat dit geen voor-weeën zijn.

Van de grond verplaats ik me naar het bed en op mijn zij vang ik de weeën op, nog prima te doen met de lage bekkenademhaling. Om 10:00 uur ga ik naar de wc, als ik opsta merk ik dat mijn vliezen breken. Helder rose vruchtwater, gelukkig nog steeds een teken dat ik thuis kan bevallen. Omdat ik de dag ervoor op controle ben geweest en het hoofdje toen nog niet helemaal goed ingedaald leek te zijn moest ik bij het breken van de vliezen gaan liggen en bellen. K. belt M. die aangeeft dat het met de frequentie van de weeën i.c.m. de gebroken vliezen goed is wanneer we ook even de verloskundige van Livive bellen. Zij is er om 10:30 uur. Ze doet een inwendig onderzoek, baarmoedermond verstreken en 4 centimeter ontsluiting. We zijn dus al een eindje op weg en dat voel ik ook. Ik vraag K. de bal onder de douche te zetten. Wat een genot, wiebelend op de bal onder warm stromend water vang ik wee naar wee op. M. is er om 11:00 uur. Ik ben in mijn eigen wereld met mijn hoofd tegen de muur en mijn ogen gesloten. Ik hoor haar tegen K. zeggen, die yoga heeft een goed effect wat een controle. Om 11:15 uur ben ik er ineens klaar mee, het gevoel dat ik de douche uit moet. Ik geef K. aan dat ik nog een wee afwacht en daarna de douche uit wil. M. komt de badkamer in en ik stap onder de douche uit. Hangend over het bad krijg ik heftige weeën. K. droogt mijn rug af en M. mijn benen. Totale overgave aan verzorging. Ik voel dat ik zo snel mogelijk naar mijn bed wil. Eenmaal op het bed worden de weeën echt heftig. Ik zet de verlengde ademhaling in. Om 11:30 uur heb ik het gevoel te moeten poepen en ook de weeën niet goed onder controle te hebben. M. doet inwendig onderzoek, volledige ontsluiting. Ik mag van haar gaan persen bij de volgende wee. Als de wee komt kan ik hem nog weg zuchten, op de een of andere manier voel ik niet de drang om echt mee te persen maar juist heel hard te zuchten. M..belt na de eerste perswee de verloskundige van livive, die op loopafstand blijkt te zijn en na 5 minuten arriveert. Ook de volgende wee zucht ik en zucht ik. M. ziet het hoofdje al komen. Ik kijk zelf mee en zie ook al donkere haartjes. In totaal heb ik 4 persweeën nodig. Ik snap het nog niet, maar ik heb mijn dochter er volledig uitgezucht zonder te persen. Heel rustig is ze ter wereld gekomen en ik ben er met een minimaal scheurtje heel goed doorheen gekomen. Ik zucht, blaas, knijp in K. zijn hand en kijk M. continu aan die vertrouwen en bemoedigende woorden toespreekt. Het brand, doet zeer, maar ik ben het de baas. Dan wordt het hoofdje geboren, wat een opluchting. Als ook de schouders er zijn pak ik haar onder haar oksels en leg haar zelf op mijn buik. Om 11:50 uur is ZE geboren. Ja het deed zeer, maar wat was het weer een bijzondere ervaring. Ze ging meteen vanuit mijn buik op zoek naar mijn borst. We genieten volop en ik voel me ontzettend goed. Het vertrouwen wat je krijgt van de yoga lessen, de technieken die je in kunt zetten, lieve meiden het gaat jullie helpen. Heb vertrouwen in jezelf en denk aan het starten met de uitademing!
Liefs J.

Cursist M. – november 2017

Afgelopen zaterdagochtend 4 november zijn wij (11 dagen eerder dan de uitgerekende datum) de trotse ouders geworden van onze dochter.

We zijn helemaal verliefd en ze doet het super goed! Het is een flinke dame. Met de geboorte woog ze 3940 gram en ze is ongeveer 53cm lang. Ik ben dan ook blij dat ze niet nog 3 of 4 weken is doorgegroeid in mijn buik.

Ze heeft een bos donkere haarlokken van wel 3 cm lang. Iedere keer als ik naar haar kijk ben ik daar nog wel het meeste verbaasd over.

De bevalling is heel erg goed gegaan. Mocht ik nog een keer gaan bevallen dan teken ik voor de bevalling die ik heb gehad. Het is zelfs zo, dat ik zeg dat we de bevalling echt samen hebben gedaan, M. en ik.
Hij heeft me zo ontzettend goed geholpen de weeën op te vangen en heeft continue mijn zere onderrug gemasseerd. Zonder hem was het vast een stuk minder prettig verlopen.

Vrijdag overdag was ik onverwachts erg druk met het aansturen van de bouwvakkers in ons nieuwe huis. Hierdoor heb ik mijn afspraak voor die middag om op kraamvisite te gaan bij mijn collega, afgezegd. Ik had even behoefte aan een moment van rust.
‘s Avonds zijn we rond half 12 naar bed gegaan. Na mijn avondplasje verloor ik een klein beetje vocht en ik zeg tegen M. wat raar, het lijkt of ik ineens geen controle heb over mijn blaas. Totaal nog niet gedacht aan het breken van mijn vliezen.

We liggen op bed en ik kom maar niet in slaap. Allemaal last van krampen, alsof ik buikpijn heb. Als ik me om wil draaien van mijn ene zij naar mijn andere zij, voel ik dat ik vocht verlies en maak M. wakker. Ik ga naar de wc en vraag hem om te ruiken of ik niet in bed heb geplast.

Op de wc verlies ik ook wat vocht en we realiseren ons dat het vruchtwater is. Het zijn echter slechts kleine hoeveelheden. Ik denk alleen maar, probeer te gaan slapen, spaar je krachten, wie weet wanneer er wat gaat gebeuren. In bed kan ik echter mijn draai absoluut niet vinden.

Ik ga het bed uit, weer naar de wc en daarna onder de douche in de hoop dat ik me meer kan ontspannen. Ik blijf zo ongecontroleerd trillen. (Later begrijp ik van de verloskundige dat dit erbij hoort.) In de tussentijd vang ik al ademend mijn weeën op.

Op het moment zelf heb ik nog steeds het idee dat ik voo weeën heb of zoiets. Staand wiegend leunend op M. besluiten we toch maar te bellen naar de verloskundige. We hebben het idee dat ik nu iedere 3 minuten iets van een wee weg moet ademen. We mogen richting het ziekenhuis komen, daar zijn we om 5uur.

Het blijkt erg druk te zijn op het ziekenhuis. Een kamer met bad is niet beschikbaar en een bal om op te zitten in eerste instantie ook niet. Ik was eigenlijk wel toe aan een andere houding dan alleen maar staan.
Als ik van de rolstoel op sta, loop ik leeg en zijn mijn vliezen volgens mij volledig gebroken. Omdat er geen bad is en ik het bed thuis al niet prettig vond, maar weer even onder de douche gaan staan. De weeën worden heftiger en ik wil weten waar ik aan toe ben.

Ergens nog steeds in de veronderstelling dat ik naar huis gestuurd ga worden en dat er niets aan de hand is. De weeën kon ik zo goed met de verlengde uitademing opvangen, dat ik het idee had dat het nog veel heftiger moest gaan worden. Uiteindelijk komt om 6uur de verloskundige kijken en blijk ik al 8 cm ontsluiting te hebben. Wauw, het gaat nu dus echt gebeuren. Een uur later om 7uur heb ik volledige ontsluiting.

De pers weeën komen daarna echter nog niet echt op gang, dus moest ik zo’n 3 kwartier mijn weeën wegblazen. De ademhalingstechnieken hier goed kunnen toepassen.
Om kwart voor 8 besluit de verloskundige dat ik mag beginnen met persen. Dit doe ik vanuit de zijligging op bed, zodat M. mijn rug kan blijven masseren/tegendruk kan geven.
De perstechniek pas ik goed toe, maar de pers weeën zijn niet heftig genoeg. Na een uur is er nog geen kindje.

De verloskundige besluit mij over te dragen aan de afdeling gynaecologie. Daar krijg ik extra perswee opwekkers en is het helaas uiteindelijk toch nodig om een klein knipje te zetten. Toen was het zo gepiept.
Om 9u36 is Pien geboren. Om half 3 ‘s middags waren we thuis.  Achteraf gezien zijn de weeën vanaf half 1 op gang gekomen.

Marjon, ontzettend bedankt voor alle tips en technieken! Ik denk dat dit mij super goed heeft geholpen de bevalling door te komen. Er is zelfs geen pijnmedicatie aan te pas gekomen.
Dames, heel veel succes met wat jullie nog te wachten staat. Vertrouw op je zelf, dan komt het vast goed!

Groetjes, M.

Cursist L. – november 2017

zaterdagochtend 4 november om 05.11u zijn wij bevallen van ons zoontje J.

Het is snel gegaan en ik heb veel aan de technieken gehad, ik voelde me deze keer zekerder de ‘bevalling’ ingaan en dat gaf rust.

Vrijdagavond na het avondeten begon het wat te rommelen. Maar ook ging het weer weg, wel zeiden D. en ik tegen elkaar: we gaan maar op tijd naar bed. Wie weet wat er vannacht gebeuren kan.
Ik heb goed kunnen slapen, maar werd om 01.50u wakker van pijn. Voelde zo ook alweer een wee? Ik kon het goed opvangen met de lage ademhaling. Ik wilde D. nog niet wakker maken, maar voelde aan mijn lichaam dat het steeds heftiger werd: ik maakte gebruik van de lange ademhaling. Rond 3.00u heb ik hem wakker gemaakt om te vragen de tijd bij te houden, de weeën werden steeds krachtiger. Van 10 minuten, ging het naar 6 en uiteindelijk 4 minuten voordat we naar het kraamhotel belden.
Thuis heb ik de weeën goed kunnen opvangen op een skippybal. Ik ben redelijk snel bevallen van mijn dochtertje en het kraamhotel adviseerden om te komen. We zijn we rond 4.00u naar het ziekenhuis gegaan.

Bij mijn eerste was ik tijdens de bevalling en de weeën redelijk in paniek, maar deze keer kon ik daar beter mee omgaan (dankzij de cursus) en stond er zelf ook wel van versteld dat ik zo rustig bleef.
Om 04.30u zaten we in onze verloskamer en ging het snel. De weeën werden steeds krachtiger, er zaten twee weeën bij die me bijna overspoelden (de golf), maar ik bleef positief en maar tegen mezelf zeggen dat ik deze golf nog wel ‘in zou kunnen halen’ en heb ik gebruik gemaakt van de lange uitademing in meerdere stappen. Toen braken mijn vliezen en ging ik op bed liggen, dit was het eerste moment dat de verloskundige ging kijken hoever mijn ontsluiting gevorderd was: dit was 10 cm!! Wie had dat ooit gedacht? Ik kon het niet geloven en durfde eigenlijk nog niet te persen. Ze vertelde dat ik naar mijn lichaam kon luisteren en voorzichtig probeerde ik uit of het zou lukken. En dat lukte, ook deze keer met hulp vanuit de zwangerschapsyoga.

Waar ik bij mijn eerste bevalling niet wist wat ik aan het doen was, kon ik nu gedoseerd persen. Een hap lucht, ventieltje en vastzetten/persen. Doordat het gedoseerd was, kreeg ik ook hier meer zelfvertrouwen en vertelde ze bij de eerste keer persen dat ze het hoofdje al zagen.

Even rust en bij de volgende perswee was hij daar al mijn zoon is om 05.11u geboren!

Ik kijk terug op een goede bevalling en wil je heel, heeel erg bedanken Marjon. Voor de lessen, de tips, de technieken. Dit zorgde ervoor dat ik met vertrouwen de bevalling in ging en heb kunnen vertrouwen op mijn lichaam en gevoel.

Voor de andere zwangeren: wil ik iedereen een fijne zwangerschap wensen en natuurlijk een ‘goede’ bevalling!

Cursist M. – juli 2016
Op 19 juli om half 10 is onze zoon . En dit is mijn (prettige) bevallingsverhaal:

Ik wilde graag thuis bevallen. toen ik gisterennacht (37 weken en 5 dagen zwanger) wakker werd met weeën om de 10 minuten ben ik lekker op de bank gaan liggen. Ik dacht, het zal wel niet veel zijn. Wel was ik de slijmprop de dag ervoor verloren en kreeg ik van mijn omgeving te horen dat het wel eens kon gaan gebeuren. De verloskundige zei bij de controle maandag overigens dat dat onzin was.

In de ochtend werden de weeën al snel regelmatig en na ruim anderhalf uur regelmatige weeën belde ik om half 12 de verloskundige. Toevallig kwam dezelfde verloskundige toen langs, waar ik de vorige dag bij op controle was geweest. Ik bleek een volledig verstreken baarmoedermond te hebben en ruim 4 cm ontsluiting. Ik had nog niet veel bijzonders gedaan dus ik voelde me fantastisch! De verloskundige zou na 2 uur terugkomen. Twee uur later had ik 5 cm ontsluiting. Hoewel ze niet ontevreden was, vond ze het toch wat teleurstellend en brak ze m’n vliezen.

Een flinke weeën aanval volgde de 2 uur daarop. Opgevangen in de douche, ging het wel maar het was wel heftig. Toen de verloskundige terug kwam na die 2 uur zat ik nog op 5 cm en was ik teleurgesteld. Maar het mannetje was wel enorm gedaald. De verloskundige stelde voor om dan toch naar het ziekenhuis te gaan voor weeën opwekkers, omdat het anders weleens een uitputtingsslag zou kunnen worden.

In het ziekenhuis ging ik van 5 naar 8-9 cm na een uur van zeer heftige weeën. Toen kreeg ik enorme persdrang maar dat kon uiteraard nog niet.

Een klein uur wegzuchten volgde, dat was vreselijk heftig, maar toen zat ik op 10 cm en was ik good to go. Tenminste… Dat zou ik zijn geweest als de persdrang niet was verdwenen. Dat zul je natuurlijk altijd zien. Na een half uurtje weeën opgevangen (ik was aan t einde van mijn latijn en smeekte bijna om pijnstilling) kwam de persdrang terug. Een uur persen en daar was hij dan! Ik heb hem zelf aangepakt, prachtig was dat!

De dames bij de bevalling bleven me complimenteren over mijn ademhaling. Ook waren ze erg te spreken over het persen op de uitademing, dat ging geweldig.

Een paar keer tijdens de bevalling zei ik; is het niet beter om de pijn te bestrijden? Maar de verloskundige was streng voor me; dat wilde je echt niet zei ze tegen me en je bent zo goed met je ademhaling, dat is echt zonde nu. Steeds liet ik me overtuigen (en overtuigde ik mezelf, want uiteraard kon het als ik het echt wilde) en nu ben ik blij!

Bij het persen was er even twijfel of een knip nodig was. Maar ik was stellig: nee ik wil het niet, tenzij het echt ècht moet. Ook de verloskundige was er van overtuigd dat het ging lukken en ja hoor! Dus geen pijnbestrijding en niet ingescheurd, wat was en ben ik stiekem trots! En ik kan toch wel zeggen dat dat bijna volledig dankzij de yoga lessen van jou is geweest. Een paar keer lette ik niet op mijn ademhaling en was ik compleet in paniek. Dat wil ik iedereen meegeven, die ademhaling is heilig. Tijdens de lessen dacht ik wel eens, dat lukt me vast niet op het moment. Maar het zit in je systeem en dus lukt het wel!

Veel succes dames en geniet ervan de komende tijd!
Marjon dankjewel, ik heb veel aan je gedacht en heb je lessen als life savers ervaren.

Cursist E. – Juli 2016
Op zondag 10 juli is thuis in 2 uur tijd onze prachtige stoere zoon geboren! 4340 gram en alles erop en eraan.
Om een beetje rust te creëren hebben we de kinderen het weekend laten logeren bij opa en oma; je moet tenslotte ook de tijd en de ruimte hebben om het los te laten om te kunnen bevallen! Zaterdag nog heerlijk met z’n tweeën wat laatste inkopen gedaan en geluncht in het zonnetje! En ‘s avonds nog een feestje meegepikt van een collega. Gewoon heerlijk die laatste stilte voor de storm!

Zondagochtend werd ik wakker en verloor ik de slijmprop; zou het dan toch vandaag precies bij 41 weken, net als de vorige 2 keren? Een rondje gewandeld en boven het weiland wel 15 ooievaars gezien. Dat kan geen toeval zijn, hoewel we toch vurig hoopten dat ze maar 1 baby zouden bezorgen! Af en toe wat harde buiken, wel wat herkenbaar maar zeker nog geen weeën dus maar cocoonen op onze (inmiddels tot tropisch temperaturen opgelopen) slaapkamer. Omdat het niet echt verder wat leek te doen, gebeld met verloskundige die de bevalling zou doen om te kijken of ze niet nog een keer zou kunnen strippen. En daarvoor daarna ook naar de praktijk geweest. Dit was om 13.30 uur. We waren hier om 14.20 uur van terug (had toen 3 cm en het strippen voelde ook wel nuttiger dan vrijdag, om het zo maar even te zeggen) Af en toe een harde buik maar niet regelmatig of pijnlijk dus maar weer boven op bed met de “tour de France” op. Na 15 minuten maar weer naar beneden en eenmaal beneden kreeg ik de eerste wee. En nog een en nog een en nog een! H. herkende de versterkte ademhaling en vroeg of het al zo pijnlijk was dat ik op die manier moest ademen?! En of hij de weeën moest timen zodat we iets hadden om de verloskundige te bellen.En meteen erachteraan; Ik ga haar gewoon bellen want ik herken jouw ademen en dat weeëndansen van je dus ik vind het wel goed!

Om 15.15 uur was de verloskundige er en had ik 6-7 cm ontsluiting. De weeën kwamen met amper 30 seconden pauze en ik had heel erg het gevoel dat ik niet in mijn ademritme kwam terwijl H. en verloskundige allebei aangaven dat ik juist heel rustig was. Ik ben voor mijn gevoel ook geen moment in paniek geweest en kon met de versterkte uitademing en de versterkte uitademing in 2 of 3 keer de wee ook wel doorkomen maar had geen rust tussendoor dus vond het echt heftig! Om 16.15 uur kreeg ik ook drukgevoel en heeft de verloskundige de vliezen gebroken en is al zuchtend en persend (ik weet het niet meer zo goed maar weet wel dat hij er zo was) onze prachtige zoon geboren! Wat een opluchting, wat een klus maar wat een rijkdom en geluk!!!!

Inmiddels ligt hij alweer een week oud heerlijk op mijn buik te slapen terwijl ik dit type. Hij is natuurlijk (1 van de 3) mooiste babies van de hele wereld en hij drinkt en slaapt prima! Zijn grote broer en zus zijn supertrots en heel lief voor hem en we hebben een heerlijke feestkraamweek met een schat van een kraamverzorgster. Ik kijk terug op (weer) een fijne thuisbevalling.

Ik vond deze door de snelheid en het bijna niet hebben van pauzes tussen de weeën door, de heftigste van de 3 maar ik ben wederom ook weer heel blij dat ik de yogalessen heb gevolgd. Je hebt geen enkele controle over hoe je bevalling precies zal gaan maar je hebt wel controle over hoe je zelf erin gaat en over hoe je omgaat met hoe het gaat. Ik ben me er heel erg van bewust dat ik 3 keer een prachtbevalling heb gehad maar ik weet zeker dat het zelfvertrouwen dat jij mij hebt gegeven door een stappenplan van ademhaling te geven een hele grote rol heeft gespeeld in hoe ik de bevalling ben ingegaan en daardoor ook ben doorgekomen!

Marjon; ik wil je enorm bedanken voor alle yogalessen van de afgelopen 4 jaar! Ik heb de lessen altijd als energiegevend en ontspannend ervaren en ze hebben absoluut bijgedragen aan mijn positieve ervaring als het gaat om bevallen. Ik geloof dat ons huis vol is maar mochten we de staatsloterij winnen en we kopen een mooie boerderij met veel slaapkamers kom ik absoluut terug voor de 4e keer!

Dames; heb vertrouwen in jezelf, ga je bevalling open en met zelfvertrouwen tegemoet want we hebben door de yogalessen absoluut een super basis waar je heel veel steun aan gaat hebben! “Dream it and Just do it”